شکافته شدن ديوار و تولد علی(ع)

:: شکافته شدن ديوار و تولد علی(ع)

 به نقل مورخان و محدثان مشهور ولادت امام علي ـ عليه‎ السلام ـ در سيزدهم رجب سي سال بعد از عام الفيل در درون خانة كعبه روي داده است و جريان از اين قرار است كه: «يزيد بن قعنب گويد: من و عباس بن عبدالمطلب و گروهي از خاندان عبدالعزي در برابر خانه خدا نشسته بوديم كه ناگهان ديديم فاطمه بنت اسد، مادر اميرمؤمنان ـ عليه‎ السلام ـ كه به آن حضرت حامله بود و نُه ماه از مدت حملش مي گذشت با حالتی خاص که حاکی از درد زايمان بود وارد شد و به درگاه خداوند عرض كرد: پروردگارا! من به تو و پيامبران و كتاب هايي كه از جانب تو فرستاده شده اند ايمان دارم و سخن جدم ابراهيم خليل را تصديق و باور دارم كه او اين خانة والا را بنا كرده و به حق اين فرزندي كه در شكم دارم سوگند مي دهم كه وضع حمل مرا آسان كني.يزيد بن قعنب گفته: در اين هنگام ديدم ديوار پشت كعبه شكافت و فاطمه وارد كعبه شد و از چشمان ما ناپديد گشت و ديوار به هم چسبيد. برخاستيم كه قفل در خانة كعبه را باز كنيم، قفل باز نشد، دانستيم كه اين رويداد به فرمان خدا رخ داده است. پس از چهار روز كه گذشت فاطمه از خانة كعبه بيرون آمد و نوزادش اميرمؤمنان ـ عليه‎ السلام ـ را روي دست داشت و گفت: من بر زنان گذشتة تاريخ برتري يافته ام زيرا آسيه دختر مزاحم، خدا را به صورت پنهاني در جايي عبادت مي كرد كه عبادت خدا در آنجا جز از روي ناچاري سزاوار نبود، و مريم دختر عمران آن شاخة خشكيدة خرما را با دستش تكان داد تا آنكه خرمايي تازه از آن فرو ريخت و خورد. ولي من وارد خانة خدا شدم و از ميوه ها و نعمتهاي بهشتي خوردم و وقتي خواستم خارج شوم هاتفي به من گفت: فاطمه! او را علي نام بگذار، چرا كه او بلند مرتبه است و خداوند علي اعلي مي گويد نام او را از نام خودم مشتق ساختم و او را به آداب و اخلاق خودم تربيت كردم و از علوم پيچيدة خود آگاهش نمودم او كسي است كه بت ها را در خانة من مي شكند و بر بام خانه ام اذان مي گويد و مرا به مجد و بزرگواري ياد مي كند. خوشا به حال كسي كه او را دوست بدارد و از او فرمان برد و واي بر كسي كه او را دشمن بدارد و فرمانش نبرد.

منبع : بیان حقائقشکافته شدن ديوار و تولد علی(ع)
برچسب ها : خانة ,كعبه ,فاطمه ,ديوار ,گويد ,عليه‎ ,خانة كعبه ,عليه‎ السلام

ولادت امام حسن عسکری(علیه السلام)

:: ولادت امام حسن عسکری(علیه السلام)

ابومحمد حسن بن علی عسکري علیهما السّلام:ولادت  ماه ربیع ثانی سال 231 یا 232 . پدر ایشان امام هادی علیه السلام و مادر ایشان حُدَیث یا حديثه خاتون بودند. حضرت پس از شهادت پدر بزرگوارشان در سال 254 به امامت رسیدند و در سال 260 هجری به وسیله زهری که به دستور معتمد عباسی به ایشان خورانده شد به شهادت رسیدند.ایشان پدر حجت خدا بر زمین،امام زمان عجل الله فرجه الشریف می باشند.

امام عسكرى عليه السلام : مَن كانَ الوَرَعُ سَجِيَّتَهُ و الكَرَمُ طَبيعَتَهُ و الحِلمُ خُلَّتَهُ ، كَثُرَ صَديقُهُ ؛

امام عسكرى عليه السلام :كسى كه پارسايى خوى او ، بخشندگى طبيعت او و بردبارى خصلت او باشد ، دوستانش زياد شوند .

ابو هاشم  مى‏گوید: یكى از شعیان به محضر امام ابو محمد (ع) نامه‏اى نوشت و در آن نامه درخواست دعا كرده بود، امام (ع) در پاسخ وى این دعا را نوشت: «یا اسمع السامعین، و یا أبصر المبصرین، و یا أنظر الناظرین و یا اسرع الحاسبین و یا أرحم الراحمین، و یا أحكم الحاكمین، صل على محمد و آل محمد، و أوسع لى فى رزقى و مدلى فى عمرى، و امنن على برحمتك، و اجعلنى ممن تنتصربه لدینك ولا تستبدل بى غیرى.»                                                                                                                                                                                    ابوهاشم مى‏گوید: با خود گفتم: بار خدایا مرا از جمله حزب خودت و در زمره خود قرار بده! امام ابو محمد (ع) رو به من كرد و فرمود: «آرى، تو در حزب و در زمره او هستى به شرط آن كه به خدا ایمان داشته باشى و پیامبر او را تصدیق نمایى» .                                                              احمد بن محمدمى‏گوید: به خدمت امام ابو محمد (ع) - موقعى كه مهتدى عباسى شروع به كشتن شیعیان كرده بود - نامه‏اى نوشتم و عرض كردم: مولاى من! سپاس خدا را كه این ظالم را از تو باز داشته است من شنیده بودم كه او شما را هم به قتل تهدید مى‏كرد و مى‏گفت: به خدا سوگند كه بزودى او را تبعید خواهم كرد! امام (ع) در پاسخ من، به خط مبارك خود نوشت: «عمر او كوتاهتر از آن است كه به این كار دست بزند، از امروز، پنج روز بشمار او در روز ششم پس از ذلت و خوارى كه خواهد دید، كشته مى‏شود... 0 و همین طور شد.                                                                                                                                                                                                           - ابوهاشم مى‏گوید: فهنكى از امام ابو محمد (ع) پرسید: چرا در میراث هر مرد دو سهم و هر زنى یك سهم مى‏برد؟ امام (ع) در پاسخ وى نوشت: «به خاطر این كه زن جهاد ندارد و نفقه و دیه و غرامت بر او تعلق نمى‏گیرد.»ابو هاشم مى‏گوید: در دلم گذشت كه این مسأله از جمله مسائلى بود كه ابن ابى العوجاء از امام صادق (ع) سؤال كرده و آن حضرت نیز نظیر همین پاسخ را داد. امام ابو محمد (ع) رو به من كرد و فرمود:«آرى این همان سؤال ابن ابى العوجاء است و پاسخ ما هم یكى است، زیرا كه معناى مسأله یكى و آنچه براى اولین ما گذشته بر آخرین فرد ما نیز همان مى‏گذرد و اول و آخر ما در علم و امر الهى برابریم، البته رسول خدا و امیرالمؤمنین - صلوات اللّه علیهما از فضیلت مخصوص به خود بر خوردارند».

 

منبع : بیان حقائقولادت امام حسن عسکری(علیه السلام)
برچسب ها : امام ,محمد ,السلام ,نوشت ,ایشان ,مى‏گوید ,عليه السلام ,عسكرى عليه ,امام عسكرى ,علیه السلام

امتياز امام حسين بر ساير ائمه(عليهم السلام)

:: امتياز امام حسين بر ساير ائمه(عليهم السلام)

 

همه حجت بالغه الهي،پيشواي عزت وجهاد وشهادت هستند اما سيد الشهدا(عليه السلام)امتياز ويژه اي دارد                                              امام حسين (ع) با اجراي دقيق احكام الهي(اوامر و نواهي خداوند) درستي مي تواند براي تمامي مسلمانان و آزادمردان عالم الگوي مناسب قرار گيرد                                       از امام صادق(ع) سؤال شد:یابن رسول‌الله مگر همه اهل بیت(ع) کشتی نجات نیستند، چرا می‌گویند"ان‌الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاة" حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است. امام صادق(ع) فرمودند:
"کلنا سفن النجاة ولکن سفینة جدی الحسین أوسع وفیلجج البحار أسرع"(بحار الانوار، ج ۲۶، ص ۳۲۲، حدیث ۱۴)                                                                                                                                                 فرازهاي مختلف زيارت امام حسين (ع)، السلام عليك ياسفيرالله...السلام عليك يا محمود الدين » «اشهد انك من دعائم الدين واركان المؤمنين «اشهدأنك التالي لكتاب الله؛(تو تالي تلوقرآن ومفسروهمتاي قرآن هستي »...... «السلام عليك ياخازن(نگهبان الكتاب المسطور؛(اسرار كتابي) «السلام عليك يا شريك القرآن».زيارت امام حسين (ع) در شب هاي قدر مي خوانيم :(«اشهد أنك قد اقمت الصلاة و آتيت الزكاة و امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر و تلوت الكتاب حق تلاوته و جاهدت في الله حق جهاده ؛ ...«اشهد انك قد امرت بالقسط و العدل

منبع : بیان حقائقامتياز امام حسين بر ساير ائمه(عليهم السلام)
برچسب ها : امام ,عليك ,حسين ,السلام ,«اشهد ,امام حسين ,«السلام عليك ,السلام عليك ,کشتی نجات ,امام صادق

آيه ولايت

:: آيه ولايت

«اِنّما وَلیّکم الله و رسوله والّذین آمنوا الّذین یقیمون الصّلوة و یؤتون الزّکاة و هم راکعون»(مائده55)                                                                                                    تمامی مفسران شیعه و بسیاری از مفسران اهل سنت تصریح کرده‌اند که منظور شخص امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب علیه السّلام است.                                                                                                        از امام باقر علیه السّلام نقل شده است: گروهی از یهودیانی که اسلام آورده بودند، نزد پیامبر اسلام صلّی الله علیه و آله آمدند و عرضه داشتند: ای پیامبر خدا حضرت موسی، یوشع بن نون را وصی خود قرار داد، وصی شما و سرپرست ما پس از شما چه کسی است؟ در آن هنگام آیه 55 سوره مائده نازل شد. پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: برخیزید پس همه برخاستند و به سمت مسجد حرکت کردند. هنگامی که به مسجد رسیدند، گدایی از مسجد بیرون آمد. پیامبر صلّی الله علیه و آله به او فرمود: آیا کسی چیزی به تو داد؟ گفت: بله این انگشتر را. فرمود: چه کسی آن را به تو داد؟ گفت: آن مردی که نماز می‌خواند و به امیرالمؤمنین علیه السّلام اشاره کرد. پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: وقتی که آن را به تو داد در چه حالتی بود؟ گفت: در رکوع بود. در این هنگام پیامبر تکبیر گفتند و  اهل مسجد نیز تکبیر گفتند. پس پیامبر صلّی الله علیه و آله فرمود: پس از من علی سرپرست شماست. مردم گفتند: خشنودیم که الله پروردگار ماست و محمّد صلّی الله علیه و آله  پیامبر و علی بن ابی طالب علیه السّلام ولی و سرپرست ما.

منبع : بیان حقائقآيه ولايت
برچسب ها : الله ,علیه ,مسجد ,گفتند ,سرپرست ,فرمود ,الله علیه ,تکبیر گفتند , پیامبر صلّی الله ,صلّی الله

ولادت امام حسن مجتبي(عليه السلام)

:: ولادت امام حسن مجتبي(عليه السلام)

 

امام حسن مجتبي(عليه السلام) پيشواى دوم جهان تشيع                                                                                                                                                                                          نخستين ميوه پيوند فرخنده على وحضرت زهرا(عليهما السلام)                                                                                                                                        ولادت:نيمه ماه رمضان سال سوم هجرت در شهر مدينه                                                                دوران زندگي باجد بزرگوارش7 سال   .                                                                                     دوران زندگي باپدر بزرگوارش تقريبا 30 سال                                                                               مدت امامت:10 سال                                                                                                        شهادت:در سال 50 هجرى با توطئه معاويه بر اثر مسموميت                                                   عمرشريف: 48 سال 

عبادت وياد حق
‏امام صادق (ع) مى ‏فرمايد: پدرم از پدرش به من حديث كرد كه: حسن بن على بن ابيطالب (عليهما السلام) از همه اهل زمان خود عابدتر بود، به زهد و بى اعتنائيش به دنيا و فضيلتش كسى نمى‏رسيد، چون به حج مى ‏رفت، پياده مى‏ رفت و گاهى پا برهنه مى‏ رفت. چون مرگ را ياد مى‏ كرد مى‏ گريست، و چون قبر را ياد مى‏ آورد گريه مى‏ كرد، وقتى بعث و قيامت را ياد مى‏ نمود اشك مى‏ ريخت، وقتى كه گذشتن از صراط را ياد مى‏ آورد مى ‏گريست وقتى كه در مقابل خدا قرار گرفتن را ياد مى ‏آورد فرياد مى‏ كشيد و بيهوش مى ‏شد.
چون به نماز مى‏ ايستاد مفصلهاى بدنش به حركت در مى ‏آمد و چون بهشت و جهنم را ياد مى‏ كرد مانند انسان مار زده مضطرب مى‏ گشت، هر وقت به وقت خواندن قرآن به «يا ايها الذين آمنوا» مى ‏رسيد، مى ‏گفت: لبيك اللهم لبيك.
در هيچ حالى او را نديدند مگر آنكه خدا را ذكر مى‏كرد. در سخن گفتن راستگوترين مردم و در بيان مطلب فصيحترين آنان بود.                                                                                                                  معرفي امام اززبان خودش                                                                                                        روزى به معاويه گفتند: اى كاش حسن بن على ابيطالب را بگوئى به منبر برودوسخن بگويد،تامعلوم شودكه سخن گفتن نمى ‏تواند، معاويه از آن حضرت خواست تا منبر برودوسخن گويد،امام (عليه السلام) عليه برخاست وبه منبرتشريف برد،خداراحمد كرد و ثنا گفت. آنگاه فرمود:
«يا ايها الناس من عرفنى فقد عرفنى و من لم يعرفنى فانا الحسن بن على بن ابيطالب و ابن سيدة النساء فاطمة بنت رسول الله (ص)، انا ابن خير خلق الله، انا ابن رسول الله (ص) انا ابن صاحب الفضائل، انا ابن صاحب المعجزات، و الدلائل، انا ابن اميرالمؤمنين، انا المدفوع عن حقى، انا و اخى الحسين سيدا شباب اهل الجنة، انا ابن الركن و المقام، انا ابن مكة و منى انا ابن المشعر و العرفات...»                                 انفاق همه مال و نصف مال در راه خدامنحصربه فردبود
حضرت مجتبى (عليه السلام) در احسان و انفاق در راه خدا قدمى برداشت كه منحصر به فرد و از فضائل اختصاصى اوست و آن اينكه: دوبار همه دارايى خويش و سه بار نصف مال خود را در راه خدا انفاق و احسان نمود اين مطلب مورد تصديق همه است، شيعه و اهل سنت آنرا   نقل كرده ‏اند، عبارت عربى روايت چنين است:
«خرجَ الحسنُ (ع) من ماله مرّتين و قاسم لله ماله ثلاث مرّات حتّى انه كان يعطى نعلاً و يمسك نعلاً و يعطى خفاً و يمسك خفاً»يعنى: وقتى كه نصف مال خود را در راه خدا مى ‏داد چنان دقت مى ‏كرد تا جائى كه يك نعلين و چكمه را مى‏ داد و يك نعلين و چكمه را براى خود نگاه مى ‏داشت                                             «قال الصادق (ع) ان الحسن بن على عليهما السلام حجّ خمسة و عشرين حجّة ما شياً و قاسم الله تعالى ماله مرّتين و فى خبرقاسم ربه ثلاث مرّات وحجّ عشرين حجّة على قديه»                                                                                                                                                                عمل طاقت فرسا
از جمله فضائل حضرت مجتبى (عليه السلام) آنست كه: بيست و پنج بار پياده به زيارت كعبه رفت باآنكه مركبهاى خوب با او برده مى‏ شد ولى بعلت «افضل الاعمال أحمزُها»مسافت چهار صدوپنجاه كيلومترراه را زير اشعه سوزان آفتاب و روى سنگريزه‏هاى داغ، پياده مى‏ پيمود تا رضايت خدا را بيشتر فراهم آورد.
و چون اين كار تصنّعى نمى‏ تواند باشد، ايمان قوى و خلوص كامل لازم دارد، معاويه كه مى خواست براى خودنمائيى كارهاى خوب انجام دهد، نتوانست اين كار را بكند و حسرت مى‏ كشيد و مى ‏گفت: بر چيزى غمگين نيستم مگر به آنكه نتوانستم پياده به حج روم ولى حسن بن على (عليه السلام) بيست و پنج بار پياده به مكه رفت.                                                                           خوف از محشر
حضرت رضا از پدرانش (عليهم السلام) نقل مى ‏كند: چون رحلت امام حسن (ع) نزديك شد، گريه كرد، گفتند: يا بن رسول الله آيا با آن منزلت كه نسبت به رسول الله (ص) دارى گريه مى‏ كنى؟! با آنكه آن حضرت در تقرب تو نسبت به او، چيزها گفته است؟!
بيست بار پياده به حج رفته و سه بار هر چه داشته ‏اى در راه خدا انفاق نموده‏ اى حتى يك نعلين را؟! فرمود: فقط براى دو چيز گريه مى كنم: وحشت موقف قيامت و مفارقت دوستان «فقال انّما أبْكى لخصلتين: لهَول المَطْلَع و فراق الأَحبّة»

فرياد رس محرومان                                                                                                                         در آيين اسلام، ثروتمندان، مسئوليت سنگينى در برابر مستمندان و تهيدستان اجتماع به عهده دارند و به حكم پيوندهاى عميق معنوى و رشته‏هاى برادرى دينى كه در ميان مسلمانان بر قرار است، بايد همواره در تامين نيازمنديهاى محرومان اجتماع كوشا باشند.امام حسن مجتبي(عليه السلام) نه تنها از نظر علم، تقوى، زهد و عبادت، مقامى برگزيده و ممتاز داشت، بلكه از لحاظ بذل و بخشش و دستگيرى از بيچارگان و درماندگان نيز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. وجود گرامى آن حضرت آرام بخش دلهاى دردمند، پناهگاه مستمندان و تهيدستان، و نقطه اميد درماندگان بود. هيچ فقيرى از در خانه آن حضرت دست خالى برنمى گشت. هيچ آزرده دلى شرح پريشانى خود را نزد آن بزرگوار بازگو نمى‏كرد، جز آنكه مرهمى بر دل آزرده او نهاده مى‏شد. گاه پيش از آنكه مستمندى اظهار احتياج كند و عرق شرم بريزد، احتياج او را برطرف مى‏ساخت و اجازه نمى‏داد رنج و مذلت سؤال را بر خود هموار سازد                                                                                                           نكته آموزنده                                                                                                                               امام مجتبى (ع) گاهى مبالغ توجهى پول را، يكجا به مستمندان مى‏بخشيد، به طورى كه مايه شگفت واقع مى‏شد يك چنين بخشش چشمگير اين است كه حضرت مجتبى (ع) با اين كار براى هميشه شخص فقير را بى نياز مى‏ساخت و او مى‏توانست با اين مبلغ، تمام احتياجات خود را برطرف نموده و زندگى آبرومندانه‏اى تشكيل بدهد و احياناً سرمايه‏اى براى خود تهيه نمايد. امام روا نمى‏ديد مبلغ ناچيزى كه خرج يك روز فقير را بسختى تامين مى‏كند، به وى داده شود و در نتيجه او ناگزير گردد براى تامين روزى بخور و نميرى، هر روز دست احتياج به سوى اين و آن دراز كند.

خاندان علم و فضيلت                                                                                              

روزى عثمان در كنار مسجد نشسته بود. مرد فقيرى از او كمك مالى خواست. عثمان پنج درهم به وى داد. مرد فقير گفت: مرا نزد كسى راهنمايى كن كه كمك بيشترى به من بكند. عثمان به طرف حضرت مجتبى و حسين بن على (ع) و عبدالله جعفر، كه در گوشه‏اى از مسجد نشسته بودند، اشاره كرد و گفت: نزد اين چند نفر جوان كه در آنجا نشسته‏اند برو و از آنها كمك بخواه.وى پيش آنها رفت و اظهار مطلب كرد. حضرت مجتبى (ع) فرمود: از ديگران كمك مالى خواستن، تنها در سه مورد رواست: ديه‏اى (خونبها) به گردن انسان باشد و از پرداخت آن بكلى عاجز گردد، يا بدهى كمر شكن داشته باشد و از عهد پرداخت آن برنيايد، و يا فقير و درمانده گردد و دستش به جايى نرسد. آيا كدام يك از اينها براى تو پيش آمده است؟

 گفت: اتفاقا گرفتارى من يكى از همين سه چيز است. حضرت مجتبى (ع) پنجاه دينار به وى داد. به پيروى از آن حضرت، حسين بن على ع چهل و نه دينار و عبدالله بن جعفر چهل وهشت دينار به وى دادند.فقير موقع بازگشت، از كنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه كردى؟ جواب داد: از تو پول خواستم تو هم دادى، ولى هيچ نپرسيدى پول را براى چه منظورى مى‏خواهم؟ اما وقتى پيش آن سه نفر رفتم يكى از آنها (حسن بن على) در مورد مصرف پول از من سوال كرد و من جواب دادم و آنگاه هر كدام اين مقدار به من عطا كردند.عثمان گفت: اين خاندان، كانون علم و حكمت و سرچشمه نيكى و فضيلتند، نظير آنها را كى توان يافت؟                                                                                               

كمك غير مستقيم                                                     

همت بلند و طبع عالى حضرت مجتبى (عليه السلام) اجازه نمى‏داد كسى ازدرخانه اونااميد برگرددوگاه كه كمك مستقيم مقدورحضرت نبود،به طورغيرمستقيم دررفع نيازمنديهاى افراد كوشش مى‏فرمود وباتدابير خاصى گره ازمشكلات گرفتاران مى‏گشود.چنانكه روزى مردفقيرى به آن بزرگوار مراجعه كرد و درخواست كمك نمود.اتفاقادرآن هنگام امام مجتبى (عليه السلام) پولى دردست نداشت وازطرف ديگرازاينكه فردتهيدستى ازدرخانه‏اش نااميد برگردد،شرمساربود،لذا فرمود:  آيا حاضرى تو را به كارى راهنمايى كنم كه به مقصودت برسى؟- چه كارى؟  فرمود:امروز دختر خليفه از دنيا رفته و خليفه عزادار شده است، ولى هنوز كسى به او تسليت نگفته است،نزد خليفه مى‏روى و با سخنانى كه به تو ياد مى‏دهم، به وى تسليت مى‏گويى، از اين راه به هدف خود مى‏رسى. گفت:چگونه تسليت بگويم؟                                                                                                          فرمود: وقتى نزد خليفه رسيدى بگو: «الحمدلله الذى سترها بجلوسك على قبرها و لا هتكها بجلوسها على قبرك.»(حاصل مضمون آنكه: حمد خدا را كه اگر دخترت پيش از تو از دنيا رفت و در زير خاك پنهان شد، زير سايه پدر بود، ولى اگر خليفه پيش از او از دنيا مى‏رفت، دخترت پس از مرگ تو دربدر مى‏شد و ممكن بود مورد هتك حرمت واقع شود.                                                         

مرد فقير به اين ترتيب عمل كرد.اين جمله‏هاى عاطفى در دوان خليفه اثر عميقى بر جاى نهاد و از حزن و اندوه وى كاست و دستور داد جايزه‏اى به وى بدهند.آنگاه پرسيد: اين سخن از آن تو بود؟گفت: نه، حسن بن على (ع) آن را به من آموخته است.خليفه گفت: راست مى‏گويى، او منبع سخنان فصيح و شيرين است

ایثار و گذشت واسلام آوردن يهودي                                   

در همسایگی امام، خانواده ای یهودی می زیستند. دیوار خانه یهودی شکافی پیدا کرده بود و رطوبت نجاست از منزل او به خانه امام نفوذ کرده بود. فرد یهودی نیز از این جریان آگاهی نداشت تا این که روزی زن یهودی برای درخواست نیازی به خانه امام آمد و دید که شکاف دیوار سبب شده است که دیوار خانه امام نجس گردد. بی درنگ، نزد شوهرش رفت و او را آگاه ساخت. مرد یهودی نزد امام آمد و از سهل انگاری خود پوزش خواست و از این که در این مدت، امام سکوت کرده و چیزی نگفته بود، شرمنده شد. امام برای این که او بیش تر شرمنده نشود فرمود: «از جدم رسول خدا(صلی الله علیه وآله) شنیدم که به همسایه مهربانی کنید». یهودی با دیدن گذشت و چشم پوشی و برخورد پسندیده ایشان به خانه اش رفت، دست زن و بچه اش را گرفت و نزد امام آمد و از ایشان خواست تا آنان را به دین اسلام درآورد.                                                                                                  

میهمان نوازی                                                                                                                                در سفری که امام حسن(علیه السلام) به همراه امام حسین(علیه السلام) و عبدالله بن جعفر به حج می رفتند، شتری که بار آذوقه بر آن بود، گم شد و آن ها در میانه راه، گرسنه و تشنه ماندند. در این هنگام، متوجه خیمه ای شدند که در آن پیرزنی تنها زندگی می کرد. از او آب و غذا خواستند.پیرزن نیز که انسان مهربان و میهمان نوازی بود، تنها گوسفندی را که داشت دوشید وگفت: «برای غذا نیز آن را ذبح کنید تا برای شما غذایی آماده کنم».امام نیزآن گوسفندراذبح نمود وزن،ازآن،غذایی برای ایشان درست کرد.آنان غذا راخوردندو پس از صرف غذا،ازآن زن تشکرکردندوگفتند:«ما افرادی ازقریش هستیم که به حج می رویم.اگربه مدینه آمدی نزدمابیاتامیهمان نوازی ات را جبران کنیم.»سپس اززن خداحافظی کردندوبه راه خویش ادامه دادند. شب هنگام، شوهر زن به خیمه اش آمدواوداستان میهمانی رابرایش بازگفت.مردخشمگین شدوگفت:«چگونه دراین برهوت،تنهاگوسفندي                                        که همه دارایی مان بود برای کسانی که نمی شناختی کشتی؟» مدت ها از این جریان گذشت تا این که بادیه نشینان به جهت فقر و خشک سالی به مدینه سرازیر شدند. آن زن نیز به همراه شوهرش به مدینه آمد. در یکی از همین روزها، امام مجتبی(علیه السلام) همان پیرزن را در کوچه دید و فرمود: «ای کنیز خدا! آیا مرا می شناسی». گفت: «نه»، فرمود: «من همان کسی هستم که مدت ها پیش به همراه دونفردر خیمه توشدیم.نامم حسن بن علی(علیه السلام) است».پیرزن   خوشحال شد و عرض کرد: «پدر و مادرم به فدای تو باد!» امام به پاس فداکاری و پذیرایی او، هزار گوسفند و هزار دینار طلا به اوبخشید و او را نزد برادرش حسین(علیه السلام) فرستاد. او نیز همان مقدار به او گوسفند و دینار طلا بخشید و وی را نزد عبدالله بن جعفر فرستاد. عبدالله نیز به پیروی از پیشوایان خود، همان مقدار را به آن پیرزن بخشید. حضرت با این سپاس گزاری، هم از میهمان غریبی پذیرایی کرد و هم جایگاه و ارزش میزبانی او را به جهت عمل نیکویش، پاس داشت  

بردباری و شکیبایی در برخوردها

از سخت ترین دوران زندگانی با برکت امام مجتبی(علیه السلام)، دوران پس ازصلح بامعاویه بود.ایشان سختی این سال های ستم رابا بردباری وصف ناشدنی اش سپری میکرد.دراین سال ها،ایشان ازغریبه وآشنا سخنان زشت و گزنده می شنید وزخم خدنگ بی وفایی می خورد. بسیاری از دوستان به ایشان پشت کرده بودند.روزگار،برایشان به سختی می گذشت. ناسزا گفتن به علی(علیه السلام)، شیوه سخن رانان شهر شده بود. هرگاه امام را می دیدند می گفتند: «السّلامُ عَلَیک یا مُذِلَّ المُومنین؛ سلام بر تو ای خوارکننده مؤمنان».در حضور ایشان، زبان به هتک و دشنام علی(علیه السلام) می گشودند وامام بابردباری و مظلومیت بسیار هتاکی ها و دشنام ها را تحمل می کرد. روزی ایشان وارد مجلس معاویه شد. مجلسی شلوغ و پرازدحام بود. امام جای خالی نیافت و ناگزیز نزدیک پای معاویه که بالای منبر بود، نشست. معاویه با دشنام به علی(علیه السلام) سخنش را آغاز کرد و درباره خلافت خودش سخن راند و گفت: «من از عایشه در شگفتم که مرا در خور خلافت ندیده است و فکر می کند که این جایگاه، حق من نیست.» سپس با حالتی تمسخرآمیز گفت: «زن را به این سخنان چه کار؟! خدا از گناهش بگذرد. آری! پدر این مرد [با اشاره به امام مجتبی (علیه السلام)[ در کار خلافت با من سرستیز داشت، خدا هم جانش را گرفت». امام(علیه السلام) فرمود: «ای معاویه! آیا از سخنان عایشه تعجب می کنی؟» معاویه گفت: «بله به خدا!» امام(علیه السلام) فرمود: «می خواهی عجیب تر از آن را برایت بگویم؟» گفت: «بگو». امام(علیه السلام) پاسخ داد: «عجیب تر از این که عایشه تو را قبول ندارد، این است که من پای منبر تو و نزد پای تو بنشینم».این بردباری تا جایی بود که مروان بن حکم ـ دشمن سرسخت امام ـ با حالتی اندوهگین در تشییع پیکر ایشان شرکت کرد و در پاسخ آنانی که به او می گفتند تو تا دیروز با او دشمن بودی، گفت: «او کسی بود که بردباری اش با کوه ها سنجیده نمی شد».  

بخشندگی و برآوردن نیازهای دیگران                                                      

 ابن عباس می گوید: با امام مجتبی(علیه السلام) در مسجدالحرام بودم. حضرت در آن جا معتکف و مشغول طواف بودند. نیازمندی نزد ایشان آمد و عرض کرد: «ای فرزند رسول خدا، به فلان شخص مقداری بدهکارم و از عهده قرض او بر نمی آیم. اگر ممکن است [مرا کمک کنید]» امام فرمود: «به صاحب این خانه [و اشاره به کعبه کرد] متأسفانه در حال حاضر، پولی در اختیار ندارم». شخص نیازمند گفت: «ای فرزند رسول خدا! پس از او بخواهید که به من مهلت بدهد؛ چون مرا تهدید کرده است که اگر بدهی خود را نپردازم، مرا به زندان بیندازد». حضرت طواف خود را قطع کرد و همراه آن مرد به راه افتاد تا نزد طلبکارش بروند و از او مهلت بگیرند. ابن عباس می گوید عرض کردم: «یا بن رسول الله! گویا فراموش کرده اید که در مسجد قصد اعتکاف کرده اید». حضرت فرمود: «نه فراموش نکرده ام ؛ ولی از پدرم شنیدم که پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) فرمود: هر کس حاجت برادر مؤمن خود را برآورد، نزد خدا مانند کسی است که نُه هزار سال روزها روزه گرفته و شب ها را به عبادت گذرانیده است».

فروتنی

امام مانند جدش رسول الله(صلی الله علیه وآله) بدون هیچ تکبری روی زمین می نشست و با تهی دستان هم سفره می شد. روزی سواره از محلی می گذشت که دید گروهی از بینوایان روی زمین نشسته اند و مقداری نان را پیش خود گذارده اند و می خورند. وقتی امام حسن(علیه السلام) را دیدند، به ایشان تعارف کردند و حضرت را سر سفره خویش خواندند. امام از مرکب خویش پیاده شد و این آیه را تلاوت کرد: «اِنّه لایُحبُ المُستَکبرین؛ خداوند خودبزرگ بینان را دوست نمی دارد.» (نحل/ 23) سپس سر سفره آنان نشست و مشغول خوردن گردید. وقتی همگی سیر شدند، امام آن ها را به منزل خود فرا خواند و از آنان پذیرایی نمود و به آنان پوشاک هدیه کرد. 

شجاعت                                         

 شجاعت، میراث ماندگار علی(علیه السلام) بود و امام مجتبی(علیه السلام) میراث دارآن بزرگوار.علی(علیه السلام)درتقویت این روحیه دركودكانش،خود به طور مستقیم دخالت می کرد.شمشیرزنی ومهارت های نظامی را ازکودکی به آنان می آموخت و پشتیبانی ازحق وحقیقت رابه آنان درس می داد. میدان های نبرد، مکتب درس شجاعت علی(علیه السلام) به فرزندانش بود.با آغازخلافت علی(علیه السلام)، کشمکش ها نیز آغاز شد. نخستین فتنه، جنگ جمل بودکه به بهانه خونخواهی عثمان برپاگردید.شعله های جنگ زبانه می کشید.علی(علیه السلام) پسرش «محمد بن حنفیّه» را فراخواند ونیزه خود را به اودادوفرمود:«برو شتر عایشه را نحر کن». محمد بن حنفیّه نیزه را گرفت وحمله کرد،ولی کسانی که به سختی اطراف شتر عایشه راگرفته بودند،حمله اورادفع کردند.اوچندین بار حمله کرد، ولی نمی توانست خود را به شتر برساند.ناچارنزدپدرآمد و اظهار ناتوانی کرد.امام نیزه راپس گرفته وبه حسن(علیه السلام) داد.او نیزه را گرفت وبه سوی شتر تاخت وپس ازمدتی کوتاه،بازگشت،در حالی که ازنوک نیزه اش خون می ریخت.محمدحنفیه به شترنحر شده ونیزه خونین نگریست وشرمنده شد.امیرالمؤمنین(علیه السلام) به او فرمود: «شرمنده نشو؛ زیرا او فرزند پیامبر(صلی الله علیه وآله) است و تو فرزند علی(علیه السلام) هستی».                                                                          

  معیار ارزش
روزی معاویه به امام حسن (علیه السلام) گفت :من ازتوبهترم امام فرمود: چرا؟او گفت:بخاطراینكه مردم دورمن اجتماع كرده اند.امام فرمود:هیهات،هیهات(چقدر این سخن تو دورازحقیقت است)ای فرزندجگرخوار!آنان كه به دور تو جمع شده انددودسته اند:                      1 - از روی زور و اجبار، در دور تواند
2 - از روی آزادی و اختیار، دسته اول بر اساس فرموده خداوند در قرآن معذورند.                                                                                 اما دسته دوم،گنهكارندوازفرمان خدا نافرمانی كرده اند. حاشا كه من به تو بگویم : من بهتر از تو هستم زیرا در تو خوبی نیست تا من خوب تر از تو باشم ، ولی بدان كه خداوند مرا از صفات پست دور ساخته و تو را از صفات نیك انسانی دور ساخته است .                   طاغوت شكن
پس ازشهادت امام علی(علیه السلام)معاویه كم كم برهمه جهان اسلام مسلط شد،روزی بادارودسته خودبه كوفه آمد،طرفدارانش به او گفتند: حسن بن علی(علیه السلام)درنظرمردم كوفه بسیارمحترم ومحبوب است ، خوب است شما به منبربروی ودرخطبه خودكاری كنی كه آن حضرت ازچشم مردم بیفتد.امام حسن(علیه السلام) ازجریان آگاه شد، در مسجدپیش دستی كردوقبل ازسخنرانی معاویه برخاست وخطاب به مردم كردوفرمود:ای مردم آیا اگرشماهمه جهان رابگردیدكسی را غیر ازمن وبرادرم حسین(علیه السلام)می یابیدكه جدش رسول خدا(صلی الله علیه وآله) باشد؟مابرای حفظ خونهای مردم دست ازجنگ كشیدیم و حكومت دردست این طاغوت-معاویه-قرارگرفت و این جز فتنه ای تاوقتش نمی یابم.معاویه گفت:منظورت چیست؟
امام حسن (علیه السلام) فرمود: منظورم همان است كه خدا خواسته است.معاویه به خشم آمدوبالای منبررفت ودرخطبه خودازعلی (علیه السلام) و آل علی (علیه السلام)بدگویی كرد.امام حسن (علیه السلام) ازپای منبربرخاست وخطاب به معاویه فرمود:ای فرزندزن جگرخواره آیا امیرمؤمنان(علیه السلام)راسبب می كنی به اوناسزامی گویی بااینكه پیامبر (صلی الله علیه وآله) فرمود:كسی كه به علی(علیه السلام) ناسزابگوید به خدا ناسزاگفته وخداوندچنین فردی را تاابدوارد دوزخ می كند.آنگاه امام از روی بی اعتنایی به معاویه پشت كرد و به طرف منزل آمد و دیگر به آنجا برنگشت.
ترحم بر حیوانات
نجیح گوید: حسن بن علی علیه السلام را دیدم كه مشغول خوردن غذا بود و سگی روبروی او قرار گرفته بود، هر لقمه ای كه می خورد یك لقمه هم به آن سگ می داد. عرض كردم : یابن رسول اللّه ! این سگ را از خود دور نمی كنی ؟ حضرت فرمود: رهایش كن زیرا من از خداوند حیا می كنم كه جانداری به من نگاه كند و من بخورم و به او نخورانم .                                                                                                    

  حلم
يك نفرازاهل شام واردمدينه شد،حضرت مجتبى(علیه السلام) راديدكه بر مركبى سوار است وچون تحت تأثير تلقينات شوم بنى اميه قرار گرفته بود،شروع به ناسزاگفتن كرد،اوتندتنداسائه ادب ميكرد،امام(علیه السلام) هم چيزى نمى‏ گفت.تاوقتى كه مرد شامى آرام شد.حضرت مجتبى كه درداورامى ‏دانست براوسلام كردو خنديد و فرمود: يا شيخ گمان مى‏ كنم غريب هستى، شايد امر بر تو مشتبه شده است اگر بخواهى گذشت كنيم از تو گذشت مى كنيم، اگر از ما چيزى بخواهى بتو مى ‏دهيم، اگر راهنمائى بخواهى راهنمائيت مى‏ كنيم، اگر از ما مركبى بخواهى براى تو مركب مى‏ دهيم، اگر گرسنه باشى، سيرت مى‏ گردانيم اگر عريان باشى لباست مى‏ دهيم، اگر محتاج باشى بى ‏نيازت مى‏ كنيم، و اگر حاجتى داشته باشى آنرا بر مى‏ آوريم و تا در مدينه هستى اگر در خانه ما ميهمان باشى براى تو بهتر خواهد بود،چون منزل ماوسيع وامكانات مابسياروموقعيت ماگسترده است.مردشامى ازشنيدن اين سخنان به گريه افتاد،سپس گفت::«ثم قال أَشهدُ انّك خليفةُ اللّه فى ارَضه، اللّهُ اعلم حيث يجعل رسالته ،كنت أَنت و ابوك ابغضُ خلق اللّهِ الىّ و الان أَنت اَحبّ خلق اللّه الىّ». سپس آن مرد تادرمدينه بود ميهمان آن حضرت بود و بر محبت اهل بيت (ع) معتقدشد.                  درخت خشك رطب داد
ازحضرت صادق (علیه السلام)روایت شده كه امام حسن (علیه السلام)در یكی از سفرها كه به عمره میرفت.مردی از فرزندان زبیر در خدمت آن حضرت بود وبه امامت آن حضرت اعتقاد داشت دریكی ازمنازل بر سر آبی فرود آمدند نزدیك آن آب درختان خرما بود كه از بی آبی خشك شده بودندبرای آن حضرت زیر درختی فرش انداختند و برای فرزندان زبیردرزیر درخت دیگردر برابر آن جناب آن مرد نگاهی به بالای كردوگفت:اگر این درخت خشك نشده بودازمیوه آن میخوردیم .حضرت فرمود رطب میخواهی ؟گفت :بلی . حضرت دست به سوی آسمان بلندكردودعایی كرد آن مردنفهمیدناگاه آن درخت به اعجاز آن جناب سبز شدبرگ آوردورطب در آن به وجودآمد شتربانی كه همراه ایشان بود گفت :به خدا سوگند جادو كرد .حضرت فرمود : وای بر تو این جادو نیست حق تعالی دعای فرزند پیغمبر خود را مستجاب كرد .))پس آن مقداررطب از آن درخت چیدند كه برای همه اهل قافله بس بود                                                                    

 . قال الامام الحسن المجتبی علیه السلام: مَکارِمُ الاَْخْلاقِ عَشَرَةٌ: صِدْقُ اللِّسانِ وَ صِدْقُ الْبَأْسِ وَ إِعْطاءُ السّائِلِ وَ حُسْنُ الخُلْقِ وَ الْمُکافاتُ بِالصَّنائِعِ وَ صِلَةُ الرَّحِمِ وَ التَّذَمُّمُ عَلَی الْجارِ، وَ مَعْرِفَةُ الْحَقِّ لِلصّاحِبِ وَ قِرْیُ الضَّیفِ وَ رَأْسُهُنَّ الْحَیاءُ.»

منبع : بیان حقائقولادت امام حسن مجتبي(عليه السلام)
برچسب ها : السلام ,علیه ,امام ,حضرت ,فرمود ,الله ,علیه السلام ,عليه السلام ,حضرت مجتبى ,رسول الله ,علیه وآله ,علیه السلام فرمود